“Bir küçük mola vermem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Nefes alabilmek, kabullenebilmek ve kollarımı göğe açıp “ben de buradayım” diyebilmek için. Sadece kendimi dinlemek istiyorum. Kendi sesimi her şeyden daha fazla duymaya ihtiyacım var. Ama her şeye ve herkese karşı sorumluluğumun var olduğunu unutamıyorum. Unutmama izin vermiyorlar. Bu doğru muydu peki? Bu bana öğretilen yalanlardan biri miydi? Halbuki sadece kendime karşı sorumlu olmam gerekmiyor muydu? Sadece kendimle ilgilenmeli, kendimi sevmek yetmez miydi? Bir başkasının sevgisine, merhametine ihtiyacım olmalı mıydı?” diye yazıyorum günlüğüme. Bir sahil kenarında, tek başıma ama aslında kalabalık bir yerdeyim. Kimsenin olmadığı ama gürültünün hiç bitmediği bir yerdeyim. Gözlerimi açmayı engelleyen güneş ışığıyla beslenmek istiyordum. Mutluluğumun sebebi bu kadar küçük olabilirdi. Ama değildi, olamıyordu. Aslında hiçbir şey beklemediğim bu dünyada çok fazla şey bekliyordum. Hakkım mıydı? İstemek, daha fazla istemek ve Tanrı’ya yalvarmak doğru muydu?
Acaba bir kuş olsam, yaşamak nasıl olurdu?